نشریه دانشجویی ستاک

3 بازی و 7 امتیاز. عملكرد قابل قبولی است. آن هم وقتی بدانیم فقط 3 بازی دیگر باقی مانده كه دوتایش به میزبانی ما برگزارمی شود. با این وجود، نگاهی به گذشته ما را در باورمان به صعود، دچارشك وتردید می كند. 8 سال قبل، وقتی كه از دو بازی، فقط دو امتیاز می خواستیم تا به آسانی صعود كنیم، كارمان به بازی با ژاپن و بعد از آن، به استرالیا رسید .الان هم، با كره شمالی كه درپیونگ یانگ، واقعآً عذابمان داد-  و هنوز هم تیمی مرموز و ناشناخته است- مسابقه داریم. تیمی كه هرسه بازی خودش را واگذاركرده، اما در هرسه بازی شجاعانه جنگیده و حریف را به دردسر انداخته و در هر بازی، یك پنالتی صحیح به نفعش اعلام نشده است.

بحرین هم تا قبل ازبازی برگشتش با ژاپن، 4 امتیاز به دست آورده كه یك امتیازش در مقابل ما بوده است. در مقابل ژاپن، دیدیم كه بحرین، حریف دست و پا بسته ای برای قهرمان آسیا نبود. در دفاع تجمع می كردند و راه عبور را بر مردان ژاپن می بستند و بعد از تصاحب توپ، خیلی سریع آن را به كناره های زمین (و گاه وسط) می بردند و با ارسال توپ روی دروازه، موقعیت های خطرناكی برای خود ایجاد می كردند. آنها بازی را به ژاپن باختند، اما مستحق آن نبودند. چه، تك گل ژاپن را نیز، مدافع بحرین با یك اشتباه بسیار فاحش، درون دروازه خودشان جای داد. درآن سوی میدان، یعنی تیم خودمان، هنوز مشكلاتی به چشم می آیند كه پس از مدتها نتوانسته ایم برایشان راه حل پیدا كنیم. وضعیت دفاع چپ، هنوز مشخص نیست. مشخص نیست از ستار زارع استفاده می كنیم یا علی بداوی و البته هر دو، ضعفهای زیادی برای بازی در این پست دارند. ستارزارع، حتی در بازیهای كشورهای اسلامی هم نتوانست بازی خوبی از خود به نمایش بگذارد. بازی علی بداوی هم با فراز و فرودهای بسیاری همراه است و همچنین، كتك كاری او با رحمان رضایی را فراموش نكرده ایم. در مركز زمین، مكمل ایده آلی برای نكونام پیدانكرده ایم و البته درصورت مصدومیت یا محرومیت نكونام، بازیكن دیگری در حد او برای هافبك دفاعی، در لیستهای تیم ملی به چشم نمی خورد. كریمی و مبعلی در كارهای دفاعی ضعف دارند. نوید كیا با دوران اوجش فاصله زیادی دارد و زندی هم نتوانسته است با دیگربازیكنان، هماهنگی خوبی ایجادكند. برای گوش چپ، درگذشته نیكبخت واحدی را داشتیم اما با اضافه وزنی كه پیدا كرده، نمی تواند برای تیم، مثمر ثمر باشد و زندی نیز اگر در خط میانی به بازی گرفته نشود، همان مشكل قبلی- یعنی ناهماهنگی- رادارد.

به هرحال،13 و 18 خرداد، دو روز سرنوشت ساز در تاریخ فوتبال ایران هستند و می توانند دو خاطره به یادماندنی برای فوتبال دوستان باشند. اگر تیم ملی از این دو بازی با دست پر بیرون بیاید، می توانیم پس از هشت سال، یكبار دیگر شاهد پایكوبی های خیابانی باشیم. به امید پایكوبی های خیابانی!

سهیل جان نثاری